รอความหวัง
ใบหน้าดูเหี่ยวย่น แววตาหม่นไร้จุดหมาย
ทุกข์ยากลำบากกาย จำใจต้องออกขอทาน
สองมือยื่นออกไป หวังได้เงินซื้ออาหาร
รอคนมาเจือจาน โยนเศษเงินความเมตตา
"ส่วนเกินของสังคม" คำทับถมหยามคุณค่า
ชีวิตที่เหว่ว้า รอเยียวยาจากสังคม
"ทักษิณ" ตอนหาเสียง แจ้วจำเรียงเร้าอารมณ์
คนจนต่างชื่นชม หวังความจนคงหมดไป
นายกฯ เป็นของท่าน สมความฝันที่หวังไว้
ขอทาน...ทั่วเมืองไทย ต่างดีใจร้อง..."ไชโย"
* สมบัติ จันทร์จำรัส

---

"วอน"
๑
ธงช้างเผือกคู่ไทยในยุคก่อน
อุทาหรณ์สอนใจไทยยุคหลัง
สัญลักษณ์คือช้างศึกคึกประดัง
ยามสงบคือพลาย,พัง,ต่างลากซุง

ทุกวันนี้มีช้างทั้งน้อยใหญ่
ถูกขูดขีดแรงงานไปให้เขาถลุง
สงสารเอยเคยอยู่ป่ามาอยู่กรุง
เกิดเรื่องยุ่งซ้ำอดอยากยากหยัดยืน

"ช้างคู่ป่างาคู่ช้าง" พูดสร้างภาพ
ทุกคนทราบแต่หลับใหลปลุกไม่ตื่น
ปลอบกันเพื่อหลอกเด็กไทยให้กล้ำกลืน
ยังแข็งขืนไม่ยอมรับกับความจริง

๒
คำขวัญ "งาคู่ช้างช้างคู่ชาติ"
แพร่ระบาดทุกแห่งหนสุดทนนิ่ง
ควาญช้างตัดงาขายไม่ประวิง
ทำเหมือนลิงหลอกเจ้าน่าเศร้าใจ

ยิ่งนับวันช้างไทยล้มตายมาก
ผสมพันธุ์ก็ลำบากหากบอดใบ้
สักวันหนึ่งเด็กไทยถามหาความนัย
ช้างรูปร่างอย่างไรให้ตอบที!

"วอน" รัฐบาลรักช้างอย่างรังสรรค์
ซื้อพวกมันปล่อยป่าสมหน้าที่
ธรรมชาติจักคุ้มครองมองจงดี
ส่วนคนที่จ้องฆ่าช้าง! ขอแช่งมัน!
* ณัช คงชัยทรัพย์

ไก่ป่าลาไพร
ไก่ป่าขันโก่งคอคลอเคลียกัน
เสียงกระชั้นสนั่นดงพงพฤกษา
ไก่ตัวผู้รู้ภัยใกล้เข้ามา
ชูคอขันก้องป่าว่ามีภัย
คนคิดว่าล่าสัตว์จำกัดสิทธิ์
ไม่รู้ถูกรู้ผิดคิดบ้างไหม
ฝูงสัตว์ป่าฝ่าดงพึ่งพงไพร
คนคิดฆ่าทำไมไร้เมตตา
เมื่อไม้หมดไม่มีที่พักพิง
ไก่ป่าวิ่งซมซานกลัวพรานป่า
ลั่นปืนใส่ไก่ดิ้นสิ้นชีวา
โลกเราแล้งเมตตาน่ารันทด
ตะวันดับลับดวงห้วงราตรี
สิ้นสังคีตดีดสีโศกสลด
ไร้ไก่ป่าขานขันเชิงบรรพต
โลกจะหมดเมตตาฆ่ากันเอง
* เป็นต้น นาประโคม

---

โคลงสี่สุภาพ
เนื่องในวันภาษาไทยแห่งชาติ
เรียงลักษณ์อักขระร้อย รวมใจ
ศิลป์ศาสตร์ภาษาไทย สถิตสร้าง
ทอหยาดแห่งสายใย แสนห่วง ยิ่งแล
คงอยู่อย่ารู้ร้าง ร่มพื้นไผทสยาม
ถ้อยนามตระหนักซึ้ง สุนทรีย์
เอกลักษณ์ราวมณี หนึ่งแท้
ลายสือศักดิ์กาลปี ปรากฏ เกียรติ์ฤา
เป็นหลักชาติเลิศแล้ เฉกรุ้งโลมสถาน
พูดอ่านเขียนผูกคล้อง ใจคน
ณ ท่ามความสับสน ปลดเศร้า
เปรียบสื่อส่องสากล ประสบ สุขนอ
ครองชีพตราบค่ำเช้า ชุ่มน้ำคำสมาน
ห้วงวารวิจิตรแก้ว กรองพจน์
วรรณศิลป์สวยสด สืบหล้า
หลายแนวคิดหลากรส เพลงร่ำ
ฉายภาพจากฟากฟ้า ฝั่งด้าวแดนถวิล
แผ่นดินประดับด้วย ดาวพราย
เสียงคลื่นซัดหาดทราย สาดซ้ำ
ปรัชญาหยัดท้าทาย ทันเล่ห์ เหลี่ยมเฮย
ผลเหตุจักอยู่ค้ำ เขตหล้าอาศัย
หนังสือไทยเสน่ห์ล้ำ โลมจิต
ประจักษ์ทางชีวิต กล่าวไว้
ดื่มด่ำสิ่งประดิษฐ์ สัมผัส ซึ้งนา
รู้จักถ้วนเหนือใต้ ลึกตื้นตรึงขวัญ
พยัญชนะสระพร้อง ไพเราะ
วรรณยุกต์ยิ่งเสนาะ ถิ่นนี้
อย่าให้ชาติอื่นเยาะ หยามหลู่
หลักพ่อขุนรามชี้ ช่องให้ใฝ่ถึง
ซาบซึ้งอักษระด้วย ดวงใจ
ชีวิตวิญญาณไทย เทียบฟ้า
เลือนหลงแห่งหลักชัย สูญชาติ สิ้นเอย
คือเอกราชอ่อนล้า ลบด้าวแดนสยาม
* วาสนา บุญสม