| บิณฑบาต คือ ดัชนีชี้ค่าสังคม | หนังสือพิมพ์ เราคิดอะไร ฉบับ 120 | ||||||
|
|
|||||||
เช่น พระที่เข้าป่าอาศัยบิณฑบาตกับเทวดาตามต้นไม้ ย่อมบอกค่าถึง "จิตนิยม" อันงมงายในสังคม หรือพระบ้านอาศัยบิณฑบาตเพื่อเรี่ยไร "ปัจจัย" (ซึ่งถูกเบี้ยวบาลีจนเป็นที่เข้าใจกันว่าคือ เงินทอง) ทั้งข้าวสาร อาหารแห้ง เพื่อสะสมกักตุนเอาไว้กินเอาไว้ใช้ในวันข้างหน้า (ทั้งๆที่มีศีลและวินัย ห้ามไม่ให้พระสะสมแม้ข้าวสักเม็ด เงินสักบาท และยังห้ามซื้อขายโดยเด็ดขาด) การที่พระบิณฑบาตเพื่อสะสมกักตุน ย่อมบอกค่าถึงอิทธิพลของ "ทุนนิยม" ครอบงำในสังคมศาสนานั้นๆ หรือ พระที่ออกบิณฑบาตแบบเลอะๆเทอะๆ แย่งอาหารจนเกือบจะเอาฝาบาตรเคาะหัวโล้นกัน (ชูชกนิยม) ก็เป็นดัชนีชี้ค่าความเสื่อมทางสังคม และความขาดแคลนทางเศรษฐกิจ หรือพระที่ไม่ออกบิณฑบาตเลย เอาแต่เสวยสุข สำราญอยู่ในกุฏิ คอยฉันแต่อาหารดีๆ ที่มีคนเอามาประเคนจนถึงที่ ก็เป็นดัชนีชี้ค่าความเป็นศักดินาและสุขนิยมอยู่เต็มคราบ หรือการที่พระต้องกลับวัดด้วยบาตรเปล่าๆ เพราะไม่มีใครใส่ใจใส่บาตรสักคนเดียว ย่อมเป็นดัชนีชี้ค่าถึงความสิ้นศรัทธาธรรม (โมหะนิยม) หรือไม่ก็บ่งบอกถึงเศรษฐกิจภัยทุพภิกขภัยกำลังครอบงำบ้านนั้นเมืองนั้น หรือมีการกรูเกรียวใส่บาตรกัน จนล้นหลามเฉพาะวันสำคัญๆ จนสุนัขเหลือรับประทาน ย่อมเป็นดัชนีชี้บอกถึง "แฟชั่นนิยม" โดยผู้คนไม่ได้เกิดความเข้าใจในความสำคัญของจารีตประเพณีนี้ แต่ถ้ากิจกรรมการบิณฑบาตนี้ พุทธศาสนิกชนยังคงสนับสนุนส่งเสริมกันดี ด้วยความเข้าใจในสารสัจจะของพุทธประเพณี เพื่อให้พระที่ท่านปฏิบัติดี สามารถดำรงชีวิตสืบทอดพระศาสนาต่อไปได้ แม้ท่านจะไม่มีข้าวสักเม็ด หรือเงินสักบาท เก็บสะสมไว้ก็ตาม แต่ชาวพุทธก็มีความศรัทธา เต็มใจ และเคารพบูชา ที่จะได้เลี้ยงดูท่านไว้ แม้จะเป็นสิ่งของเล็กๆน้อยๆ เช่น ข้าวคนละ ๑-๒ ทัพพี แต่ก็ขึ้นอยู่กับเจตนาที่จะชำระจิตใจให้บริสุทธิ์จาก โลภ โกรธ หลง เป็นสำคัญ นั่นก็คือ ดัชนีชี้ค่าบอกถึงสังคมนิยมบุญ หรือ "บุญนิยม" นั่นเอง สงฆ์สาวกของพระพุทธเจ้า ซึ่งเป็นเนื้อนาบุญอันดีของโลกนั้น ย่อมแพร่กระจาย ขยายบุญและความดีงามออกไป เป็นประโยชน์และความสุขแก่มวลมนุษย์เป็นอันมาก เหมือนข้าวหนึ่งเมล็ด สามารถแตกรวงออกเป็นหลายพันเมล็ดได้ฉันใด พระพุทธองค์ได้ตรัสไว้ว่า ทานที่บุคคลทำแล้ว แม้เพียงแค่สัตว์เดรรัจฉาน ก็มีผลแห่งทานถึง ๑๐๐ เท่าฉันนั้น ยิ่งการให้ทานแก่ปุถุชนผู้ทุศีล ผลแห่งทานมีได้ถึง ๑,๐๐๐ เท่า และทานที่ให้แก่ปุถุชนผู้มีศีล พึงหวังผลแห่งทานได้ ๑๐๐,๐๐๐ เท่า ส่วนการทำบุญกับพระอาริยสาวกผู้เป็นเนื้อนาบุญนั้น ผลแห่งทานย่อมนับประมาณค่ามิได้ ใครจะบอกได้ว่าเศรษฐีพันล้าน นักการเมืองที่ยิ่งใหญ่ เมื่อตายลง เขาได้สมบัติบ้าอะไรติดตัวไปบ้าง ซึ่งน่าจะแตกต่างจากวาระสุดท้ายของแม่เฒ่าผู้เปี่ยมด้วยศรัทธาจากพวกเราไปด้วยอาการอันสงบ แม้เวทนาจากโรคร้ายจะรุนแรง แต่ความแข็งแกร่งแห่งใจ ก็ไม่ทำให้การควบคุมตัวเองต้องสูญเสียไปแต่อย่างใด ทานที่ให้แล้ว บุญที่ได้ทำแล้ว ศีลที่ได้ประพฤติดีแล้ว เป็นสิ่งที่ทำให้แม่เฒ่าไม่หวาดกลัวต่อความตาย เพราะบุญกุศลทั้งหลายนี้ จะเป็นทรัพย์แท้ที่ติดตามแม่เฒ่า ไปทุกชาติๆๆๆๆๆๆ จนกว่าจะปรินิพพาน บิณฑบาตบ่งชี้ค่าของสังคม ทั้งในจริยธรรม ด้านเศรษฐกิจ ด้านจิตวิญาณที่สุข - ทุกข์ ฉลาด - โง่ อย่างลึกซึ้ง จริงจัง ตามพ่อ
|
|||||||
|
|
|||||||