เมาอบายมุข นั้นชั่วจริง แต่ยิ่งกว่า และรู้ยากกว่า คือ ฯ
[148]
[147]
บูรณาการเศรษฐกิจ แต่ลืมจิตและคุณธรรม
คุณค่าของคนลดลงๆ เพราะเขาเอามากขึ้นๆ ฯ
[146]
[145]
เอาแต่เข่นโค่นกัน นี่หรือคืองานบริหาร
ส่งเสริมอบายมุข แม้จะสุขก็เสื่อม
[144]
[143]
โลกทุกข์ร้อนเพราะความแตกแยก
แต่ความแปลกต่างสร้างโลกให้สุขสดสวย
เงินมิใช่ทรัพย์แท้ของคน กรรมต่างหากคือทรัพย์แท้
[142]
[141]
ต่างคนจงจนให้ประเสริฐ เศรษฐกิจจะเลิศลอย
[140]
[139]
ห่าร้ายลงเมือง
จนอย่างมีศักดิ์ศรีของไทยดีกว่ารวยแต่ไร้ศักดิ์ศรีของไทย
[138]
ผู้เคร่งศาสนา แม้ที่สุดไม่มีศาสนา ที่โหดร้าย คืออะไร?
[136]
[129]
การเมืองอาริยะ หรือ การเมืองบุญนิยม
เงิน อำนาจ ความลำเอียง ทำเลว และทำลายได้ร้ายที่สุด
[131]
[130]
เพราะเงินแท้ ๆ คนจึงคิดสร้างวัตถุและความหลงฯ
บิณฑบาต คือ ดัชนีชี้ค่าสังคม
[120]
[126]
ยิ่งสูงการศึกษา ยิ่งพากันเอาเปรียบ