“มาด้วยกันไปด้วยกันเลือดสุพรรณเอ๋ย…” เพลงนี้เคยกระหึ่มมาหลายสิบปี ทำเอาเลือดพี่น้องปู่ย่าของเราคุกรุ่น ความเป็นไทยฟูฟ่องอย่าบอกใคร

ผ่านไปหลายสิบปี จากเตาถ่านเป็นเตาแก๊ส จากแม่ที่เลี้ยงลูกอยู่กับบ้าน ต้องออกมาหาเงินเข้าบ้านเช่นเดียวกับพ่อ

พ่อยังคงเหมือนเดิม แต่แม่ซิหนักอย่าบอกใคร อะไรเปลี่ยนไปเยอะ แต่เพลงเลือดสุพรรณไปเคยเปลี่ยน ยังคงชูแก้ว ชูขวด ร้องกันอุตลุต

“จะเด็ดทีเดียวเสียทั้งคู่” จะเอาตูมหรือบัวบานคงต้องคิดหนัก ศักดิ์ศรีกับความถูกต้อง นักบริหารหลายชั่วรุ่นตัดสินกันเงอะงะ

ถ้าถูกต้อง ก็คงอยู่กันไม่นาน เสียสถาบัน เสียองค์การ ถ้าศักดิ์ศรี เราก็จะได้อยู่กันนานๆ ผิดก็รู้ แต่ไม่ใช่เรื่องใหญ่เรื่องโตอะไร คนเลวกว่านี้มีเยอะ เราเลวแค่นี้ เรื่องเล็ก ไม่รักพวก จะไปรักด็อกที่ไหน น้ำใจเป็นเรื่องสำคัญ ผิดถูกอย่าไปสนใจ อีกหน่อยชาวบ้านเขาก็ลืมกัน ลืมง่ายจะตาย ด่าๆวันนี้ พรุ่งนี้ก็มาอวยพร น่าคงไม่เป็นไร!

ตราบใดที่ชาวบ้านยังรับเงิน แล้วไปลงให้ด้วยเหตุผลความกตัญญู ตราบนั้น นักการเมืองที่จะยืนหยัดเพื่อความถูกต้องความเป็นธรรมในสังคม ขอให้เมินเสียเถิด

ก็ตัวลืมสัญญาที่มีต่อกันแล้วเหรอ มีสุขร่วมเสพย์ มีภัยร่วมต้าน นี่คือ คุณธรรมน้ำมิตร หกล้มช่วยเช็ด มีแผลช่วยล้าง มีผิดต้องปกปิด !

เอาความถูกต้องบ่อยๆ ต่อไปจะเอาอะไรกิน? เพราะฉะนั้น อย่าไปเสียใจอะไรมากมายนะโยม สัตวโลกมันก็เป็นไปตามกรรมอย่างนี้แหละ

เรื่องที่จะต้องสู้ เรื่องที่จะต้องบอกให้รู้ บางทีก็เหมือนตกม้า ตดซะดัง แต่ไม่มีอะไรในกอไผ่ เรื่องพรรค์นี้ เขาว่าเป็นกรรมพันธุ์ตกทอดกันมาหลายชั่วรุ่น ไม่ว่าใครก็ตาม ที่มีโอกาสได้เป็นรัฐบาล ได้เป็นผู้บริหาร อาการกลบ หลบ แชเชือน… เป็นออย่างนี้เหมือนกันหมด

ลาออกน่ะ เมินเสียเถิด กว่าจะได้แทบเลือดตากระเด็น เรื่องจะให้ฮาราคีรี ก็เหมือนกัน โธ่เอ๊ย มีแต่ในหนัง คนญี่ปุ่นนี้โง่จะตาย แค่นี้ก็ต้องคว้านท้อง

ใจเสาะหน้าบาง! สู้เราไม่ได้ !

โธ่! กะแค่ไปเที่ยวซ่อง ประชาชนจับได้ ทำเป็นแสดงสปิริตลาออก เราขนาดตั้งซ่อง ตั้งบ่อนเอง ไม่เห็นมีปัญหาอะไร กลิ้งไว้ก่อนพ่อสอนไว้ คิดแต่ความถูกต้อง ชีวิตจะอยู่ไปเพื่ออะไร เมืองไทยมีอะไรถูกบ้าง !

มันแกร่งทนทานต่างกัน เพราะผลิตมาจากคนละบริษัท

สถานการณ์คับขันเท่านั้นแหละ ที่จะพิสูจน์ธาตุแท้ของความเป็นมนุษย์!