|
||||
| ธรรมดาของโลก
จะได้ไม่ต้องโศกสลด ตอน... หัวใจไม้ หัวใจกระดาษ หัวใจพลาสติก |
หนังสือพิมพ์
เราคิดอะไร ปีที่ 7 ฉบับ 124 เดือนพฤศจิกายน 2543 หน้า 2/2
|
|||
|
|
||||
|
นานๆ จะมีรัฐมนตรีโผล่มาหวังดีกับประชาชน อธิบายโฆษณาป้องกันเรื่องโน้นเรื่องนี้ ให้เปลืองงบประมาณเล่นๆ รู้ก็รู้อยู่ ตำแหน่งทางการเมือง แป๊บเดียวก็ไปแล้ว ยังอุตส่าห์มาเป็น "นายแบบ" ไม่ควรซื้อก็อย่าไปพิไรซื้อ ไม่ควรออกทีวี ก็อย่าไปอยากออกมากนัก แถมยังไม่หล่ออีกต่างหาก ! แต่ก็น่าเห็นใจ อาจเป็นได้หลายกรณี เพราะรัฐบาลมัวแต่แยกคู่กัด พรรคโน้นพรรคนี้ ประสานผลประโยชน์พรรคนี้พรรคนั้น อ้าว - พรรคตีกัน อ้าว - พวกเราพี่น้องตีกัน อ้าว- มีหุ้นตั้งแต่เมื่อไหร่! วันๆ จึงมีแต่แก้ปัญหาในบ้าน ประชาชนที่อยู่นอกบ้านจึงโชคร้าย1 "รอหน่อยนะลูก" พ่อไม่มีเวลาจริงๆ !" พ่อต้องไปกินเหล้าเข้าสังคม กลับบ้านดึก ลูกชงมาม่า หาไวไวกินกันเองนะ ! "ค่ำคืนฉันยืนอยู่เดียวดาย " ฉันรู้สึกรัฐบาลไม่ได้หวังดีอะไรกับฉันเลย กระทำคือไม่กระทำ ! การทำเฉยๆบางทีก็คล้ายซื้อเวลาให้ผ่านไปวันหนึ่ง ๆ เผื่อพรุ่งนี้จะดีเอง ! การนิ่ง ๆ ไม่เคลื่อนไหว บางทีก็ใช่เลย คนขี้ขลาด ! เฉยๆ ในหลายๆเรื่อง มหาโจรทั้งหลายถึงได้ใจ ทำตัวเป็นท่อนไม้ ไม่ร้อนไม่หนาว อย่าคิดว่าจะรอดพ้นอาญา อยากให้ผู้ใหญ่มีสำนึก" รู้ไหมเอ่ย การฆ่าที่อำมหิตที่สุด ก็คือ "การวางเฉย" นั่นเอง วางเฉยขณะประชาชนกำลังจะจมน้ำตาย ระวังเถอะ เขากำลังกล่าวหาวางเฉยกับคนจน แต่อ่อนให้กับ คนรวย ! ความจริง รัฐบาลกลัวคนรวยมากกว่าคนจน เพราะชีวิตคนจน ราคาทู้กถูก ประเภท ๔ ตัว ๕ บาท อะไรทำนองนี้ ธุรกรรมหมื่นล้านบริการคนรวย รีบอนุมัติ ! ธุรกรรมหมื่นล้าน เอื้อเกษตรกร ชาวนาชาวไร่ ขอคิดดูก่อน ! คนรวยรวมกลุ่มขอเข้าพบ รีบเปิดประตูต้อนรับ ! คนจนขอมั่ง ท่านไม่ว่าง ! คนรวยมักได้รับการประนีประนอม ! คนจนมักได้รับการกระทำที่รุนแรงเด็ดขาด ! คนรวย อย่างไรก็อบอุ่น รัฐสนใจดูแล ! ช่องว่างคนจน - คนรวย กำลังถ่างมากขึ้น รัฐบาลต่างหากที่เป็นผู้ขยายผล ปลุกระดมปมด้อยให้โชติช่วง รัฐบาลกลัวคนรวย เกรงใจคนรวย ! สาวไส้ขนาดนี้ ประเดี๋ยวประชาชนจะวิ่งแห่ไปเป็นคนรวยกันหมด คงยุ่งตายพิลึก ! "พึงสละทรัพย์
เพื่อรักษาอวัยวะ ขั้นตอนการเสียสละ มีเบื้องต้น ท่ามกลาง บั้นปลาย แต่ผู้นำบางคน พากันปฏิบัติกลับหัวกลับหาง พึงสละธรรม (ส่วนรวม) เพื่อรักษาชีวิต พึงสละชีวิตเพื่อรักษาอวัยวะ และพึงสละอวัยวะเพื่อรักษาทรัพย์ ! ทฤษฎีรักษาทรัพย์เพื่อชีวิตได้ผลอย่างไร สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น IMF เจ้าเก่าชี้นิ้วสั่งการถี่ยิบ นั่นแหละหลักฐาน ก็ใครหนอ จะรักคนไทย ยิ่งกว่าคนไทยด้วยกัน? ก็ใครหนอ จะห่วงใยหวังดีต่อคนไทยยิ่งกว่าคนไทยด้วยกัน? นักปกครอง หรือนักการเมือง จะต้องมีอุดมการณ์โพธิสัตว์ เห็นแก่ชีวิตคนอื่นมากกว่าตัวเอง ประโยชน์ส่วนรวม มาก่อนประโยชน์ส่วนตัว ต้องไม่มีหุ้นในบริษัท ไม่มีญาติพี่น้องมาประมูลแข่งกับชาวบ้าน แค่ ๒ ข้อ แผ่นดินไทยก็สูงอีกหลายเมตร ! อุดมการณ์หมายเลข ๑ ของพระโพธิสัตว์บัญญัติไว้น่าขนลุก "ทนไม่ได้ด้วยอัชฌาสัยอันกรุณา" แปลไทยเป็นไทย เห็นใครเดือดร้อนเป็นทนไม่ได้ ต้องกระโดดเข้าไปช่วยเหลือ เห็นใครเจ็บปวด หัวใจแทบจะขาดรอน ทนไม่ไหวต้องรีบเข้าไปแก้ไข เห็นบอกว่าทุกข์ของชาวนา คือทุกข์ของแผ่นดิน ชาวนาปักหลักล้อมทำเนียบเป็นปี ก็ยังสงบนิ่งเหมือนน้ำในสระยามลมนิ่ง "ความทุกข์ ความเจ็บปวด" เป็นสิ่งที่บางคนในชีวิตไม่รู้จัก และไม่รู้สึก ไม่รู้สึกจริงๆ ว่าความทุกข์ยากของประชาชนเป็นอย่างไร แต่แปลกดีนะ ถ้าความทุกข์ของตัวเองกลับซาบซึ้ง ชัดเจน ปราชญ์ขงจื้อ ท่านสั่งสอนอบรม "จงปฏิบัติต่อเพื่อนบ้านเหมือนกับที่ท่านต้องการให้เพื่อนบ้านปฏิบัติกับท่าน " ผู้ยิ่งใหญ่เหล่านี้ คงไม่เข้าใจ เราก็ส่วนเรา เขาก็ส่วนเขา ทำไมถ้าเราแล้วต้องเขาด้วย ? ฉลาดอาจมีมากมายหลายเรื่อง แต่บางคนเรื่องชีวิต แค่"ดูเหมือน" ฉลาด ก็เท่านั้น ยิ่งมีตำแหน่งใหญ่โต ยิ่งคิดไม่ออก ทำไมถึงไม่เข้าใจ คนธรรมดาๆ ชาวบ้าน จบ ป.๔ ก็ยังเข้าใจเลย คำตอบก็คือ อาจเป็นเพราะมีส่วนได้ส่วนเสีย จึงจำเป็นต้องสร้างกลไกปกป้องตัวเอง "ความเจ็บปวดของประชาชน" ณ วันนี้ มีความหมายเพียงแค่ "เรื่องของมึง!" ยุทธศาสตรกวาดฝุ่นเข้าพรม จึงรู้กันทุกจังหวัด คนจังหวัดไหนบุกเข้าเมืองกรุง ใครดูแล มันผู้นั้นต้องรับผิดชอบ! ชีวิตของมึงกับของกู เหมือนดาวคนละดวง เหมือนรถไฟคนละราง เหมือนน้ำกับน้ำมัน ไม่มีทางไปด้วยกัน ต่างคนต่างอยู่ โดยฝ่ายหนึ่งขี่คออีกฝ่ายหนึ่ง ! อาจเป็นว่า "ชีวิตที่สุขสบาย" จึงทำให้หลงลืมตัวเหมือนกิ้งก่าได้ทอง เหมือนคุณชวนได้หุ้นเพื่อสิริมงคล ! สุขสบายมาก จึงไม่กล้าลำบากเพื่อใคร เกิดเป็นมนุษย์ ยิ่งระดับนักบริหาร จำเป็นต้องมี"จินตนาการ" แจ่มชัด เชื่อมโยงเหตุการณ์แต่ละเหตุการณ์ได้ต่อเนื่อง อาจเป็นได้ สมัยเด็ก เอาแต่ท่องไม่ค่อยได้คิดสร้างสรร ไม่ค่อยได้ฝึกปรือทำอะไรให้สำเร็จ แล้วเกิดความภาคภูมิใจ "จินตนาการบนฐานความจริง" เป็นเรื่องต้องฝึกฝนแต่เด็ก เมื่อโตขึ้นภายภาคหน้า จะเป็นคนที่เข้าใจชีวิตได้ชัดได้ไว ไร้จินตนาการ ย่อมไร้สำนึกในชีวิต จะกลับกลายเป็นคนหิน คนใจกระด้าง เห็นบ้างไหม ชีวิตจากพ่อแม่คนละครึ่ง ผสมประสานแตกตัวก่อเกิดเส้นใยชีวิตอายตนะ นานาเลือดเนื้อกระดูกเอ็น ! กว่าจะเติบโต ต้องหล่อเลี้ยงด้วยอาหารด้วยวความยากลำบากของบิดามารดร โอ้ชีวิตเอย เจ้าช่างมีค่ายิ่งนัก เพราะเหตุนี้ ยามที่คนเราเดือดร้อน ผู้มีจินตนาการจึงไม่ใช่เป็นคนดูดาย เฉื่อยชา ไม่สนใจ พรหมวิหารจะถูกดันออกมา มีเมตตา มีกรุณา มีมุทิตา มีอุเบกขา ทอดตาทั่วบู๊ลิ้ม ผู้ใหญ่เต็มบ้านเมือง มองผู้คนแบบพรหมวิหาร นับได้แค่เขาโค แต่ที่มองเป็นเหยื่ออันโอชะ นับได้มากมายเหมือนขนโค! เพราะเหตุนี้ จึงไม่โกรธไม่เคือง ถ้าใครจะประท้วง ก่อม็อบมาปั่นป่วน อย่ามัวแต่ถือไม้บรรทัดวินิจฉัยหลักเกณฑ์จนกลายเป็นหลงประเด็นเปล่าๆ ปลี้ๆ ถือไปถือมา จะเผลอฟาดกระบาลคนอื่นเขา หลักการกฎระเบียบ ใช่ว่าจะแก้ไขทุกเรื่อง คิดให้เป็น มองชีวิตให้กระจ่าง เด็กที่ขโมยซาลาเปาจากห้างโลตัสหวังจะให้น้องชายกิน จึงรอดจากการติดคุกไปอย่างหวุดหวิด คิดให้เป็น มองชีวิตให้แจ่มแจ้ง เลมอนฟาร์มที่เป็นของมูลนิธิชัยพัฒนา จึงพยายามขายสินค้าที่ผลิตจากชุมชน เพราะถ้าชุมชนแข็งแรง ครอบครัวก็มั่นคง สังคมไทยก็จะหมดปัญหา มาช่วยกันคิดต่ออีกนิด ถึงความทุกข์ของแผ่นดิน ที่เข้าคิวเดินเข้ามา ลองแก้ไขโจทย์ด้วยความรัก น่าจะดีกว่า อย่าเพิ่งเบื่อเลย เพราะความเบื่อของเราไม่กี่คน แต่เป็นทุกข์ของคนอื่นมากมายมหาศาล ขอบารมีแห่งพรหมวิหาร ดลบันดาลให้ข้าน้อยเกิดแรงบันดาลใจ ที่จะแก้ไขความทุกข์ยากของสังคมอย่างมิรู้เบื่อเถิด สาธุ !
|
||||
|
||||
